Gezin: geef nooit op.

Als vrouw van een voorganger, en moeder van twee zonen is mijn leven totaal niet saai. Het gezinsleven combineren met de gemeente en onze bediening is in de loop der jaren een grote uitdaging geweest. Toen de jongens nog niet geboren waren had ik zo mijn ideeën over opvoeding en besefte niet dat het best een moeilijke taak is.

Ik kom uit een christelijk stabiel gezin. Mijn ouders waren, als oudsten echtpaar, nauw betrokken in het gemeenteleven. En ook in ons gezin hoorde de kerk er helemaal bij. Ik ben dankbaar voor de opvoeding die ik heb gehad de normen en waarden die ik heb meegekregen zorgen er voor dat ik houvast heb en mag weten dat ik geliefd ben en door God op aarde geplaatst met een doel en bestemming.

Toen voor ons het avontuur begon van de zwangerschappen bad ik heel bewust voor onze kinderen, zegende ze en proclameerde dat zij Christus zouden gaan dienen. Ik droeg ze heel bewust op aan het werk van God. Ik genoot en geniet nog steeds van elke fase, de ontwikkeling die ze doormaken, het vormen van hun eigen mening, hun unieke karakter.

Een tekst die voor mij belangrijk is vanaf hun geboorte staat in Spreuken 22:6

Leer een kind van jongs af aan de juiste weg, en het zal er niet van afwijken wanneer het oud geworden is.

Deze tekst heeft mij vaak geholpen om keuzes te maken, vragen te beantwoorden, te blijven vechten voor prioriteiten. Wat vinden we belangrijk om mee te geven? Welke normen en waarden, welke regels en grenzen.

Net als in mijn eigen opvoeding is naar de gemeente gaan prioriteit in ons gezin. Moe of niet moe, feestje of geen feestje, sport of geen sport, zin of geen zin. We gaan……

De één volgzamer dan de ander. Net als elk ander gezin was het soms sjezen tegen de klok, discussies in het weekend, proberen om toch niet te hoeven gaan. Elke bekende smoes is voorbij gekomen. Boze koppies op de achterbank. We hebben standgehouden maar niet zonder slag of stoot. Het heeft ons tijd en energie gekost, gesprek na gesprek, gebed na gebed. En toch denk ik dat het elk gevecht waard is geweest. Nu onze jongens ouder zijn en ze zelf keuzes maken zie ik de vruchten van al dat zwoegen. God is zo ontzettend trouw en Zijn genade is groot.

Als ouders vechten we voor onze kinderen. We zijn trots als ze een goede CITO score hebben, als ze goed presteren, de beste opleiding genieten en diploma’s halen. We rijden stad en land af naar allerlei sport activiteiten. Niets is ons te gek..

Voor bovenstaande dingen gaan we elk gevecht aan terwijl we het vechten voor de dingen van God soms zo makkelijk opgeven. De discussies daarover liever uit de weg gaan en ons neerleggen bij dingen. En juist die dingen hebben eeuwigheidswaarde. Diploma’s zijn mooi, een goede baan is prachtig.. maar een keuze om Jezus te volgen overstijgt alles! Daar is het ware geluk en echte voldoening.

Lieve ouders geef niet op, strijd door, laat de dingen van God prioriteit hebben in je gezin want jouw kind is het waard om echt gelukkig te zijn!

Natascha